Deze krant bemoeit zich doorgaans niet met personenvervoer. Maar soms maakt men er z’n rommeltje van dat zelfs wij ons niet stil kunnen houden. Rekeningrijden dus. Als met zoveel zaken in het leven: wie voor is is voor, wie tegen is is tegen. Het gaat er dan niet om een ander van zijn ongelijk te overtuigen, maar om het eigen gelijk, duchtig trommelend op de borst, luid en duidelijk uit te dragen.

Of eigenlijk dat niet eens. In de politiek, als in zoveel zaken, gaat het niet om gelijk of ongelijk, maar dat men vindt wat men vindt. Wie dat niet begrijpt begrijpt het leven niet. Rekeningrijden zou files doen verdwijnen. Dat gelooft natuurlijk niemand. Daar gaat het ook niet om. Waarom dan wel? Daar raken wij een van de zenuwen van het menselijk bestaan.

Voorstanders van iets zijn voorstanders van iets en zoeken daar argumenten bij, omdat…, nu ja, omdat men nu eenmaal argumenten hebben moet; althans iets wat daarop lijkt. Tegenstanders doen hetzelfde. Bij rekeningrijden is dat niet anders. Een voorstander is De Volkskrant, een tegenstander de ANWB. Hebben zij argumenten die hun standpunten ondersteunen? Niet echt. Het helpt niet, zegt ANWB-voorzitter Nouwen. Maar daar gaat het nu juist niet om. Er komt geen rekeningrijden omdat het helpt, maar omdat, nu ja… omdat…

Laten wij eens naar De Volkskrant luisteren. De Volkskrant zegt, na verplichte mantra’s over hardleerse automobilisten, waarmee uiteraard niet de schrijver zelf wordt bedoeld, dat Nouwen zijn leden moet oproepen de spits te mijden omdat anders autorijden nog veel duurder moet worden gemaakt. De effectiviteit meten wij pas als telewerken is ingevoerd, en glijdende werktijden en gedeeld autogebruik, en nog veel meer, kortom als St Juttemis verstreken is. En als men dan nog niet doet wat De Volkskrant wil, dan…nu ja…, dan heeft De Volkskrant de zweep klaarstaan. Dan de prijs zo lang verhogen dat zelfs Nouwen de auto is uitgejaagd. De Volkskrant gelooft net zo min als Nouwen dat…, maar De Volkskrant wil nu eenmaal rekeningrijden omdat De Volkskrant nu eenmaal rekeningrijden wil. Pavlov: belletje rinkelt, hondje blaft.

Mensen kunnen zonder illusies niet leven. De politiek wordt geconfronteerd met een probleem. Dat zal worden opgelost. Hoe? Met toverstokjes. Hoe anders. Een minister-president als Wim Kok, die de handen ten hemel heffend zegt het niet meer te weten, is een verademing. Helaas, aan mensen als Kok is altijd een tekort.

Als na rekeningrijden de files blijven voortbestaan, gaat ieder weer tevreden over tot de orde van de dag. Autorijders betalen omdat autorijders altijd betalen, maar zij hebben dan toch maar even lekker gescholden. Filebestrijders zijn gelukkig omdat zij dan toch maar hun zin hebben gekregen. Het leidt tot niets, maar waar staat geschreven dat iets tot iets moet leiden?