De politiek voor stimulering van het intermodaal vervoer is mislukt. De politici kunnen heel veel bedenken, maar het gaat alleen maar slechter met het gecombineerd transport. De reorganisatie van Intercontainer-Interfrigo (ICF) is daar een goed voorbeeld van.

ICF reorganiseert nu al voor de tweede keer binnen een paar jaar. De volumes stijgen nauwelijks en het is nog maar de vraag of het bedrijf weer in de zwarte cijfers belandt. Volgens ICF zijn het de marktomstandigheden. De weg/railvervoer-maatschappijen hadden het ook al gemeld: door de slechte dienstverlening en de hoge tarieven van de spoorwegen kunnen de combivervoerders niet concurreren met het wegvervoer.

Het is natuurlijk niet alleen de schuld van de spoorwegen. ICF, in het verleden net als de spoorwegmaatschappijen een monopolist, heeft ook aardig wat lading verloren aan nieuwe concurrenten. Dat is alleen maar gezonde marktwerking.

Desalniettemin zijn de spoorwegmaatschappijen voor een groot deel schuldig aan de moeilijke situatie op de intermodale vervoermarkt. De monopolisten blijven de operators ieder jaar flinke tariefverhogingen opleggen. Zeker in landen als Frankrijk en Spanje, waar men weigert nieuwkomers op het net toe te laten, is bovendien de dienstverlening erg slecht.

Eén van de oorzaken is dat de Europese Unie niet voldoende doortastend de liberalisering van het spoorvervoer heeft doorgevoerd. Landen als Frankrijk mogen hun gang blijven gaan. Wil de politiek meer intermodaal vervoer, dan wordt het hoog tijd om die liberalisering nu door te zetten, zodat de spoorwegen wel gedwongen zijn een goede dienstverlening te bieden. Het is alleen te hopen dat er dan nog intermodaal vervoer bestaat.