Leest Elsschot

Antwerpen en Rotterdam moeten zijn nagedachtenis delen.

Willem Elsschot, één van de grote schrijvers uit onze literatuur, heeft in beide havensteden gewoond en ze beide gelijkelijk liefgehad. Al ging de voorkeur van Alfons De Ridder toch uit naar zijn geboortestad, waar hij ook, in 1960, op 78-jarige leeftijd zou sterven.

Vic van de Reijt heeft een biografie van Elsschot/De Ridder gepubliceerd die, boeken aan de man brengen is de Arbeiderspers wel toevertrouwd, tegen Boekenweek verscheen. Van de Reijt belicht daarin primair het zakelijk leven van De Ridder. Deze was reclamemaker in een periode waarin reclame een professie begon te worden. Hoe hij dit vak zelf bedreef, beschreef Elsschot schitterend in boeken als Lijmen en Kaas.

Die werken zou iedereen met gevoel voor onze gemeenschappelijke taal wel moeten kennen. Maar voor de handelscorrespondentie van De Ridder geldt dat niet, daarvoor moesten we op de biografie van Van de Reijt wachten. En daaruit haal ik dit vermakelijke project uit 1932 ter promotie van de Antwerpse haven, waaraan De Ridder als reclamevakman, met brede ingang in het bedrijfsleven, vorm gaf.

Antwerpen kon zich in die tijd met recht rekenen tot de grootste wereldhavens en dat mocht ook elders in België wel eens geweten worden. Dus kwam Eugène Van Marcke, eigenaar van de Flandria-boten, die trips verzorgden door de havenbekkens heen, op de gedachte een replica van één van zijn boten een rondreis door België te laten maken. En wel over de weg: exceptioneel transport.

Van Marcke benaderde De Ridder en die wist General Motors te strikken het vervoer gratis, in ruil voor reclame voor diens eigen producten, te regelen. Daaromheen slaagde de Antwerpse zakenman/schrijver een reeks co-sponsors voor de zaak te winnen. Die zouden allemaal worden vermeld in persberichten die ook inderdaad, toen het project eenmaal liep, royaal in de pers werden overgenomen. Free publicity niet alleen voor de haven, maar ook voor foto- en filmproducten, luidsprekers, chocolade en nota bene Vlaamse olie, die naar verluidde met de beste Zuid-Europese olijfoliën kon wedijveren.Moderne campagneleiders zijn vast nog véél professioneler. Maar zo mooi als Elsschot schrijven ze niet.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement

Leest Elsschot | NT

Leest Elsschot

Antwerpen en Rotterdam moeten zijn nagedachtenis delen.

Willem Elsschot, één van de grote schrijvers uit onze literatuur, heeft in beide havensteden gewoond en ze beide gelijkelijk liefgehad. Al ging de voorkeur van Alfons De Ridder toch uit naar zijn geboortestad, waar hij ook, in 1960, op 78-jarige leeftijd zou sterven.

Vic van de Reijt heeft een biografie van Elsschot/De Ridder gepubliceerd die, boeken aan de man brengen is de Arbeiderspers wel toevertrouwd, tegen Boekenweek verscheen. Van de Reijt belicht daarin primair het zakelijk leven van De Ridder. Deze was reclamemaker in een periode waarin reclame een professie begon te worden. Hoe hij dit vak zelf bedreef, beschreef Elsschot schitterend in boeken als Lijmen en Kaas.

Die werken zou iedereen met gevoel voor onze gemeenschappelijke taal wel moeten kennen. Maar voor de handelscorrespondentie van De Ridder geldt dat niet, daarvoor moesten we op de biografie van Van de Reijt wachten. En daaruit haal ik dit vermakelijke project uit 1932 ter promotie van de Antwerpse haven, waaraan De Ridder als reclamevakman, met brede ingang in het bedrijfsleven, vorm gaf.

Antwerpen kon zich in die tijd met recht rekenen tot de grootste wereldhavens en dat mocht ook elders in België wel eens geweten worden. Dus kwam Eugène Van Marcke, eigenaar van de Flandria-boten, die trips verzorgden door de havenbekkens heen, op de gedachte een replica van één van zijn boten een rondreis door België te laten maken. En wel over de weg: exceptioneel transport.

Van Marcke benaderde De Ridder en die wist General Motors te strikken het vervoer gratis, in ruil voor reclame voor diens eigen producten, te regelen. Daaromheen slaagde de Antwerpse zakenman/schrijver een reeks co-sponsors voor de zaak te winnen. Die zouden allemaal worden vermeld in persberichten die ook inderdaad, toen het project eenmaal liep, royaal in de pers werden overgenomen. Free publicity niet alleen voor de haven, maar ook voor foto- en filmproducten, luidsprekers, chocolade en nota bene Vlaamse olie, die naar verluidde met de beste Zuid-Europese olijfoliën kon wedijveren.Moderne campagneleiders zijn vast nog véél professioneler. Maar zo mooi als Elsschot schrijven ze niet.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement