Calimero

Op 28 maart was ik te gast bij het openbare gedeelte van de algemene ledenvergadering van de Christelijke Bond van Ondernemers in de Binnenvaart (CBOB).

De organisatie had een interessante forumdiscussie gepland met als titel ‘de binnenvaart een sterk merk’. De directeur van de EVO, Dick van den Broek Humphreij, hield in zijn inleiding het gehoor een flinke spiegel voor. In het kort kwam het er op neer dat de sector meer bezig was met slachtoffer- en calimerogedrag dan het verzilveren van de vele marktkansen die voor het opscheppen liggen.

Een soort ‘niet lullen maar poetsen’-boodschap met een vleugje ‘de klant is koning’.

Je moet maar lef hebben in het hol van de leeuw. Toch zette hij de toon voor een interessante discussie die, ere wie ere toekomt, de zaal goed oppakte. Er werd verschild van mening over hóe de binnenvaart een sterk merk kan worden, maar er bleek consensus over het feit dát het moet gebeuren.

Als complicerende factor voor een commerciële heroriëntatie werd de grote verdeeldheid in de sector genoemd. De verscheidenheid aan grote en kleinere belangenbehartigers zou het positioneren van een sterk binnenvaartmerk in de weg staan. Ingewijden onder u weten dat dit momenteel in binnenvaartland een heikel punt is.

Naar aanleiding van het rapport Verberk is een transitiecomité ingesteld dat moet gaan bekijken hoe er in de binnenvaart gekomen kan worden naar één (koepel)organisatie. Toen uit de zaal de suggestie kwam dat zonder eenheid er geen toekomst was en daaraan de vraag werd gekoppeld of het dan niet beter zou zijn dat de CBOB zichzelf zou opheffen, tekende zich een nieuwe crisis in de binnenvaart af.

Naast de regelmatig voorkomende, en door klimaatverandering toenemende, waterstandencrisis kent de binnenvaart een energiecrisis (brandstof wordt onbetaalbaar), een milieucrisis (de schepen moeten schoner en geluidsarmer, anders komen ze de haven niet meer in), een personeelscrisis (wie wil er nog matroos of schipper worden) en natuurlijk de economische crisis die in deze sector harder toeslaat en langer aanhoudt dan in menige andere sector.

Met de druk van buiten om nu maar snel met z’n allen één club te worden, komt daar nu ook nog een identiteitscrisis bij. En toch zal het moeten gebeuren want verdeeldheid is geen goede basis voor een gezonde sector.

In het proces dat nu op gang komt, dient het transitie comité te beschikken over veel wijsheid, geduld en inlevingsvermogen. Maar het gaat pas echt lukken als de grote collectieve achterban en de vele belangenbehartigers zich realiseren dat het onderdeel uitmaken van een groter geheel iets heel anders is dan het opgeven van de eigen identiteit. Om dat te beseffen moet je inderdaad wegblijven uit slachtoffer- en Calimerogedrag.

Nico Schoonen

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement

Calimero | NT

Calimero

Op 28 maart was ik te gast bij het openbare gedeelte van de algemene ledenvergadering van de Christelijke Bond van Ondernemers in de Binnenvaart (CBOB).

De organisatie had een interessante forumdiscussie gepland met als titel ‘de binnenvaart een sterk merk’. De directeur van de EVO, Dick van den Broek Humphreij, hield in zijn inleiding het gehoor een flinke spiegel voor. In het kort kwam het er op neer dat de sector meer bezig was met slachtoffer- en calimerogedrag dan het verzilveren van de vele marktkansen die voor het opscheppen liggen.

Een soort ‘niet lullen maar poetsen’-boodschap met een vleugje ‘de klant is koning’.

Je moet maar lef hebben in het hol van de leeuw. Toch zette hij de toon voor een interessante discussie die, ere wie ere toekomt, de zaal goed oppakte. Er werd verschild van mening over hóe de binnenvaart een sterk merk kan worden, maar er bleek consensus over het feit dát het moet gebeuren.

Als complicerende factor voor een commerciële heroriëntatie werd de grote verdeeldheid in de sector genoemd. De verscheidenheid aan grote en kleinere belangenbehartigers zou het positioneren van een sterk binnenvaartmerk in de weg staan. Ingewijden onder u weten dat dit momenteel in binnenvaartland een heikel punt is.

Naar aanleiding van het rapport Verberk is een transitiecomité ingesteld dat moet gaan bekijken hoe er in de binnenvaart gekomen kan worden naar één (koepel)organisatie. Toen uit de zaal de suggestie kwam dat zonder eenheid er geen toekomst was en daaraan de vraag werd gekoppeld of het dan niet beter zou zijn dat de CBOB zichzelf zou opheffen, tekende zich een nieuwe crisis in de binnenvaart af.

Naast de regelmatig voorkomende, en door klimaatverandering toenemende, waterstandencrisis kent de binnenvaart een energiecrisis (brandstof wordt onbetaalbaar), een milieucrisis (de schepen moeten schoner en geluidsarmer, anders komen ze de haven niet meer in), een personeelscrisis (wie wil er nog matroos of schipper worden) en natuurlijk de economische crisis die in deze sector harder toeslaat en langer aanhoudt dan in menige andere sector.

Met de druk van buiten om nu maar snel met z’n allen één club te worden, komt daar nu ook nog een identiteitscrisis bij. En toch zal het moeten gebeuren want verdeeldheid is geen goede basis voor een gezonde sector.

In het proces dat nu op gang komt, dient het transitie comité te beschikken over veel wijsheid, geduld en inlevingsvermogen. Maar het gaat pas echt lukken als de grote collectieve achterban en de vele belangenbehartigers zich realiseren dat het onderdeel uitmaken van een groter geheel iets heel anders is dan het opgeven van de eigen identiteit. Om dat te beseffen moet je inderdaad wegblijven uit slachtoffer- en Calimerogedrag.

Nico Schoonen

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement