Een snelle blik op Marine Traffic liet begin deze week een flinke stroom containerschepen met vertrekdatum rond 31 maart zien vanaf een van de ankerplaatsen bij het Suezkanaal. Op hetzelfde moment werden er volgens de aanlopenlijst van het Havenbedrijf Rotterdam de komende 48 uur nog geen containerschepen uit Azië verwacht. Maar wie lading heeft staan op de ‘Ever Given’, kan nog veel langer wachten, vrees ik. Want terwijl de graafmachinisten langs de kade van het kanaal samen met de bemanningen van Boskalis en ALP als de helden worden gezien, zijn de echte winnaars vermoedelijk te vinden in de advocatuur.

Een ingeroepen averij grosse, een claim van een miljard dollar van de Suez Canal Authority en de toch al zo gespannen verhoudingen binnen supply chains vormen vermoedelijk de basis voor jaren werk in de (Londense) maritieme advocatuur.

Dichter bij huis worden de komende weken interessant. Kan de gespannen logistieke operatie in haven en achterland overeind blijven? Gelet op de inventiviteit van de Nederlandse logistieke sector heb ik daar behoorlijk veel vertrouwen in. De coronapandemie en de inhaalrace na de eerste lockdown hebben laten zien waartoe de sector in staat is. Soms met vertraging en regelmatig tegen exorbitante prijzen, maar lege schappen zijn volgens mij toch echt uitzonderingen gebleken. Ik ben heel benieuwd of de containerhausse van de komende weken een laatste zetje gaat geven aan het verder digitaliseren van de informatie in de ketens en aan de zo gewenste 24 uurs operatie in het achterland en bij ontvangers. ‘Never waste a good crisis,’ zou ik zeggen.

En daar zit ook eigenbelang bij. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik tweede paasdag voor een kinderwagen mocht shoppen. Voor een bedrag waarvoor je begin 2020 nog een hele container van Shanghai naar Rotterdam verscheepte, wordt er, als het goed is, begin mei een kinderwagen afgeleverd. Met wat gegoogle heb ik de supply chain van de fabrikant in kwestie redelijk in kaart weten te brengen. Nu hopen dat ‘assemblage in Nederland’ betekent dat de benodigde onderdelen niet liggen te wachten in Azië totdat Maersk weer spotboekingen accepteert. En anders mag ik gelet op de prijsstelling toch hopen dat ‘premium babyproducten’ (aldus de fabrikant) ook met een premium transportoplossing gevlogen worden. In een volgende Ton & Teu van mijn hand hopelijk goed nieuws.

Tot slot nog iets om in de gaten te houden. De benodigde stikstofruimte voor de aanleg van het Porthos-project blijkt niet bij Nieuwkoopse boeren gevonden te zijn, maar bij onbenutte stikstofruimte bij de GATE-terminal. Daar komen nog steeds minder schepen aan dan voor de milieuvergunning ingeschat werd. Alleen heeft de stikstof-Don Quichot Johan Vollenbroek hier nu zijn pijlen op gericht. En daarmee blijft stikstof misschien wel de grootste bedreiging voor de Rotterdamse haven. Ongetwijfeld een ‘wordt vervolgd’.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een gratis proefabonnement af

Bekijk de aanbieding