Toch wel wat zenuwachtig betrad ik het kantoor in Haarlem. Het eerste gesprek had ik met Han Vallenduuk. Het werd een prettig gesprek waarbij Han in geuren en kleuren vertelde over de transportsector. De laatste nieuwtjes, komende ontwikkelingen en natuurlijk over de digitale tachograaf die dat jaar de analoge zou vervangen. Hij bladerde wat door mijn scriptie, om vervolgens uit te weiden over de sport die je toch echt wel als advocaat moet gaan beoefenen: golf. We rondde af en deel twee van het gesprek kon van start gaan.

Voor de casusopdracht schoven de dochter van Han, Valérie en Patrick Bobeck aan. Het werden de pittigste momenten die ik ooit in een sollicitatieprocedure heb mogen ervaren. Op de casus kon ik mij voorbereiden. Patrick nam daar geen genoegen mee. Behalve een aantal vragen buiten de casus om, was Patrick op zoek naar meer. Hij zocht een advocaat die met onverwachte situaties om kon gaan. Iemand die zich niet zomaar uit het veld liet slaan. Iemand waar hij op kon bouwen. Iemand die hij kon vertrouwen.

Het is 8 juli 2020. De dag dat de Mobility Package werd aangenomen. Hét pakket maatregelen dat op Europees niveau de arbeidsomstandigheden van de chauffeurs moet gaan verbeteren en oneerlijke concurrentie moet gaan bestrijden. Ik zit aan de lunchtafel met Patrick en we discussiëren over de vraag of dit pakket zal brengen wat het belooft. ‘Deels’, aldus Patrick. ’Let maar op. Dat ze die lonen gelijk willen trekken is één ding. Maar waar het straks echt om zal gaan zijn de belastingen en sociale premies. Dát zal de ‘endgame’ gaan worden. Mark my words’.

In de maanden daarop komt de discussie in Oost-Europa op gang. Netto onkostenvergoedingen, nu nog een groot deel van het salaris van de chauffeur, zullen straks belast gaan worden. De sociale dienst in Bulgarije besluit om geen A1-verklaringen meer af te geven voor werknemers die in Duitsland gaan werken. ‘Zie je nou Kevin. Ik zei het toch. De strijd om de belastingen en sociale premies is begonnen’.

Het is 11 oktober 2021. In de auto, op weg vanuit een meeting in België, bereikt mij het verschrikkelijke nieuwe dat Patrick ongeneeslijke ziek ik. Het duurt even voordat het nieuws echt is ingedaald, maar al snel komt het besef dat het echt vreselijk mis is. In de weken daarna leef ik tussen hoop en vrees. De realiteit is echter bikkelhard. De laatste keer dat ik Patrick spreek, halen we nog wat herinneringen op. Onze bezoeken aan Polen. Zo trots dat we daar een kantoor hebben opgezet. De behaalde successen in zaken die onmogelijk leken. De audit die we hebben bedacht om transportbedrijven voor te bereiden op de mobility package. Onze squash-avonden. De heerlijke scherpe discussies aan de lunchtafel. We nemen afscheid met een knuffel en een boks. ‘Spreek je later gappie’. Die tijd zouden we nooit meer krijgen.

Ik zie je nog zitten. In de toren van ons kantoor. De vraagbaak. Je maakte altijd tijd, was spitsvondig, intelligent, een visionair. Je had haarscherp in de gaten wat er allemaal in de jouw zo geliefde transportsector speelde en wat er ging gebeuren, maar deze toekomst had niemand voorspeld. Op 25 november 2021 namen we definitief afscheid. Op kantoor pakken wij nu de draad weer op, maar zonder jou zal het nooit meer hetzelfde zijn.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement