Met een aantal collega’s hadden we een symbolisch wedje gelegd wat er uit het debat zou komen. Van sluiting ging niemand uit. Het vol kiezen voor groei leek ook weinig kansrijk en dus kwam er, zoals te verwachten viel, een complex compromis uit. Met een meerderheid in Provinciale Staten is er een amendement aangenomen waarin het besluit rondom de toekomst van MAA omgegooid is. In plaats van kiezen voor een van de voorgelegde scenario’s is er een nieuw statenvoorstel geformuleerd.

Voor het eind van het jaar moet er een uitgewerkt businessplan liggen. Ook moet er een partner komen voor de verdere ontwikkeling van MAA. Schiphol ziet aanknopingspunten om op zijn minst een strategische samenwerking met MAA aan te gaan. Ook een participatie wordt niet uitgesloten. In het (oorspronkelijke) statenvoorstel gaat men uit van een ‘sluitende business case op termijn’ als randvoorwaarde. En dat is nog een beste uitdaging. Want welke (kleinere) regionale luchthaven in Europa die niet ligt tussen bergen of op een eiland is nou structureel zelfbedruipend, met liefst ook nog wat rendement voor de aandeelhouder? Heel benieuwd of men met het verplaatsen van een deel van de vrachtvluchten van Schiphol naar MAA de business case sluitend krijgt. Ook de stikstofproblematiek op Schiphol en vermoedelijk ook op MAA zal een rol gaan spelen.

Een andere uitdaging is het opstellen van een ‘plan voor het uitfaseren van de meest vervuilende en geluid producerende toestellen waarbij de bedrijven en inwoners uit de omgeving die de meest ernstige hinder ondervinden de kans krijgen om inspraak te hebben’. Nu heeft MAA het daar op papier wel makkelijk, aangezien op dit moment alleen stokoude ‘MCC3’ toestellen een toeslag op de landingstarieven betalen. Maak er ‘Chapter 3’ van en huidige lawaaimakers als de Boeing 747-400 zijn ook een stuk duurder in de operatie op MAA. Dat omwonenden inspraak krijgen, maakt het wel weer complex, gelet op de kruistocht die zij voeren tegen de moderne en courante Boeing 777F, die ook de pannen van het dak blaast.

Om toch positief af te kunnen sluiten, wil ik de hele MAA-discussie eens vergelijken met de uitbreidingsdiscussie rondom het nabijgelegen Luik. Weinig tot geen inspraak, onvindbare voorwaarden rondom luchthaventarieven en landingsgelden en een (in vergelijking met Nederland) nog veel nauwere band tussen luchthaven en politiek. Vooral veel nachtvluchten en een bonte verzameling aan luchtvrachtmaatschappijen met een vloot die iedere luchthaven met enige schaarste in geluidsruimte van zijn terrein af zou willen hebben. Misschien dat de pijlen daar eens op gericht moeten worden. Het duurt immers nog wel even voordat de vraag ‘wat te doen als het MAA Businessplan toch niet blijkt te werken?’ opduikt.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement