En de vraag, in de sector ironisch genoeg meestal omschreven als ladingaanbod, is al ruim een jaar lang veel groter dan het aanbod, de beschikbare scheepscapaciteit. Volgens het prijsmechanisme uit de genoemde wet zijn stijgende prijzen dan onvermijdelijk. Saillant is dat die economische werkelijkheid zijn oorsprong vindt in de VS. Kort na het begin van de coronacrisis begonnen thuiswerkende Amerikanen, en iets later ook Europeanen, massaal spullen via internet te bestellen. Spullen die grotendeels uit China moesten komen en dus voor een stijging van de vraag naar containervervoer over zee zorgden.

Daar kwamen met name in de VS allerlei problemen op logistiek gebied bij. Om te beginnen konden de verouderde Amerikaanse havens de containergolf uit Azië niet aan. De meeste hebben veel te weinig diepgang voor de jongste generatie superschepen tot 24.000 teu, en dus varen de reders noodgedwongen met kleinere schepen tussen Azië en de VS. Daar komt bij dat Amerikaanse terminals niet de klok rond werken en dus per etmaal minder boxen verstouwen dan hun Aziatische en Europese tegenhangers, die dat wel doen. Het tekort aan truck- en spoorcapaciteit, onder meer bij gebrek aan chauffeurs en machinisten, deed de rest. Vertragingen en een tekort aan containers waren het gevolg en prijsstijgingen het resultaat. Niet oneerlijks aan.

Het is altijd weer verbazingwekkend hoe gemakkelijk de Amerikanen, naar eigen zeggen overtuigde voorvechters van de vrije markteconomie, geneigd zijn hun principes overboord te zetten als hun belangen in het geding dreigen te komen. Het klassieke voorbeeld daarvan is de protectionistische Jones Act, die bepaalt dat vervoer tussen Amerikaanse havens alleen uitgevoerd mag worden door schepen met een Amerikaanse bemanning die in de VS gebouwd en gefinancierd zijn. Voorstanders stellen dat die wet zorgt voor het behoud van banen op de schepen en de werven. Tegenstanders wijzen erop dat het wettelijk geregelde monopolie voor Amerikaanse reders het vervoer een factor zeven keer zo duur maakt en de consument opzadelt met veel te hoge kosten.

Joe Biden heeft de Amerikaanse maritieme toezichthouder, de Federal Maritime Commission, nu per decreet opdracht gegeven een grondig onderzoek in te stellen naar de torenhoge tarieven in de containersector en indien nodig in te grijpen. Een onderzoek instellen kan natuurlijk geen kwaad, maar het is veel te gemakkelijk om de rederijen op voorhand van vals spel te betichten en voorbij te gaan aan de economische werkelijkheid. Biden heeft zich sinds zijn aantreden ontpopt tot ‘Speedy Joe’, nu hij het afgelopen halfjaar met zo’n vijftig presidentiële decreten beleid op allerlei terrein heeft veranderd. Misschien kan hij er ook een paar uitvaardigen om de achterstanden in de Amerikaanse havens en de chaos in het binnenlands vervoer aan te pakken.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een gratis proefabonnement af

Bekijk de aanbieding