Een automatische prijscompensatie werkt eigenlijk alleen wanneer de inflatie stabiel en voorspelbaar is, zodat werkgevers de loonsverhogingen in contracten met klanten kunnen meenemen. Een verlader zal er niet mee akkoord gaan als een transporteur hem op 1 januari laat weten: ‘Vanaf vandaag moet je me 10% meer betalen voor hetzelfde werk, want dat is helaas voor jou het CBS-inflatiecijfer.’ Dat zou voor onwerkbare situaties zorgen en veel onzekerheid in de markt.

De huidige inflatie komt met name door de gestegen energiekosten en voedselprijzen en het tekort aan personeel. Waar je vroeger nog een tegelzetter kon laten komen voor een paar tientjes per uur, moet je nu het drievoudige betalen. Als je al geluk hebt iemand te kunnen vinden. Dat gebrek aan mensen toont zich nu in tal van sectoren, waardoor offertes met korting steeds zeldzamer worden. Tegenwoordig gaat het vooral om de vraag: ‘Wanneer kun je leveren?’. Ook in de transportsector zitten vakbonden vanwege de personeelstekorten in een riante positie aan de onderhandelingstafel.

En natuurlijk hebben de vakbonden aan die tafel een punt met een eis tot forse loonsverhogingen. De winsten in de logistiek zijn het afgelopen jaar enorm geweest, zonder dat werkgevers dit voldoende terug lieten komen in de cao’s. Het is begrijpelijk dat werknemers zeggen: ‘Nu zijn wij aan de beurt’. Zeker gezien die enorme inflatie.

Met een dreigende economische crisis en recessie in aantocht voelt het alleen een beetje als ‘het dak repareren als het gaat regenen’. Overigens hebben werkgevers hierbij ook wel een beetje boter op hun hoofd. Het verlengen van de huidige cao ging nou niet bepaald van een leien dakje. Ze wilden de hand zoveel mogelijk op de knip houden, waardoor de branche zelfs een half jaar zonder cao zat. Het dak had achteraf beter gerepareerd kunnen worden toen de zon nog scheen. Eigenlijk nog vóór de coronacrisis.

Al met al is een forse loonstijging nu zeker op zijn plaats, maar voor de lange termijn zouden alle partijen kunnen denken aan een salarisniveau dat zodanig is dat werknemers altijd voldoende ruimte hebben om zelf eventuele inflatie op te vangen zonder daarbij direct in de problemen te komen.

De sector niet gebaat bij ‘Belgische toestanden’, waar talloze werkgevers per 1 januari wél die cao-prijscompensatie met 10,5% inflatiecorrectie moeten geven. Daarmee worden de prijsmechanismes in de markt veel te onvoorspelbaar. En open eind-regeling via automatische prijscompensatie volledig op het bordje van de werkgevers leggen, dat is teveel gevraagd.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement