Toen ik twintig jaar geleden begon bij Deloitte als broekie in het douanerecht, kreeg ik al snel een voorliefde voor het onderdeel douanewaarde. Onder begeleiding van mijn leermeesters Hollebeek, De Jager en Winters vond ik al snel de weg naar het Landelijk Waardeteam. Het Landelijk Waardeteam van de Douane, ook wel bekend als het LWT (en op een blauwe maandag kortstondig omgedoopt tot Team Expertise Waarde en Tarief), was het gremium om op het hoogste niveau te sparren over dit onderwerp.

Degenen die zich mijn eerdere columns over douanewaarde kunnen herinneren, weten dat dit onderwerp zich kenmerkt door complexiteit. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de waardering van intellectueel eigendom dat wordt gebruikt bij de productie van goederen, transacties tussen gelieerde partijen en ingewikkelde supply chains met contract manufacturers of tollers. Genoeg ingrediënten om urenlange discussies te kunnen voeren met het LWT, omdat de vaststelling van de douanewaarde nu eenmaal niet zo zwart/wit is. Urenlang discussiëren deden we.

Een van mijn eerste besprekingen met het Landelijk Waarde Team was met de heer Leo de Ruiter. Een buitengewoon kundige professional van de Douane met een stevige persoonlijkheid. Door zijn militaire achtergrond had hij een zekere autoriteit die ervoor zorgde dat zelfs de meest zelfbewuste adviseur met gepaste eerbied het gesprek aanging met het LWT. Dat geldt overigens voor alle leden van het LWT, maar voor De Ruiter in het bijzonder. Het interessante van mijn gesprekken met hem was, dat we lang niet altijd op één lijn zaten en soms op het scherpst van de snede een inhoudelijke discussie voerden. Maar al die discussies voerden we altijd met waardering voor de persoon achter de professional en eerbied voor het ambacht.

De reden dat ik mijn column wijd aan het LWT en in het bijzonder aan De Ruiter, is dat hij nu met pensioen gaat. Gelet op zijn staat van dienst leek het me niet meer dan gepast om in deze column mijn waardering uit te spreken voor alle discussies die ik met hem heb mogen voeren en alle wijze lessen die ik daaruit heb mogen leren, en vooral ook voor de manier waarop hij dit broekie, tegenwoordig overigens behoorlijk grijs, in die eerste paar jaren van mijn carrière op sleeptouw nam en me zo een beter beeld gaf van de wondere wereld van douanewaarde.

Hoewel ik nu ‘aan de andere kant’ werk, toevalligerwijze ook letterlijk aan de andere kant van de Laan op Zuid, is het mooi om te zien dat het helemaal niet ter zake deed wanneer we het over de inhoud hadden. Tijdens al die discussies bleek een gedeelde interesse voor hetzelfde ambacht. En dat ambacht ging niet over goed of fout, maar vooral over redelijk en betrouwbaar. Volgbaar en controleerbaar. En zo heb ik de gesprekken met De Ruiter altijd ervaren.

Normaal eindig ik mijn column altijd met een woordgrap of punchline. In plaats daarvan sluit ik graag af met een persoonlijke boodschap. Leo, het ga je goed. Ik hoop dat je zult genieten van je welverdiende pensioen en hoop vooral dat we jouw stempel terug mogen zien in de volgende generatie LWT’ers.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een gratis proefabonnement af

Bekijk de aanbieding