Nu is dat natuurlijk niet het probleem, althans niet het grootste probleem. Het grootste probleem zit hem in die grote stapel dozen achter de deur, vol met online koopjes die niet helemaal in de smaak vielen en die de weg terug naar de online kledingboer zullen moeten vinden. Want als je binnen 30 dagen de boel kosteloos terug mag sturen, dan worden ineens veel meer koopjes in het winkelmandje geklikt dan misschien wel de bedoeling was.

Onze situatie is niet uniek. Het schijnt dat in veel meer huishoudens de stapel dozen met retourzendingen voor de online retailers zich opstapelt. Los van de kwestie of het kosteloos heen en weer sturen van pakketjes wel een winstgevend en duurzaam model is, richt ik me op de vraag of de gang van zaken houdbaar is vanuit het oogpunt van de douane. Voor de douane is het probleem met name interessant als de zending wordt verkocht van buiten de EU. Als geen gebruik kan worden gemaakt van de invoervrijstellingen (zeker sinds 1 juli 2021!) zijn douanerechten en invoer-btw verschuldigd. Iets waar je als consument vaak geen rekening mee houdt, want online zie je in de regel alleen het eindbedrag staan dat moet worden betaald.

Zogenoemde DDP-zendingen zorgen ervoor dat de consument geen zorgen heeft over invoer en belastingen; dat wordt allemaal geregeld en betaald door de verkoper. Maar wat gebeurt er nu als de consument zich bedenkt en die het gekochte product weer netjes inpakt en terugstuurt? De verkoper betaalt dan het betaalde bedrag terug aan de consument, maar blijft zelf zitten met de kosten van verzending en de reeds betaalde douanerechten en invoer-btw.

Op dat punt voorziet de wetgeving in een mogelijkheid tot terugbetaling als sprake is van ‘returned goods’. Het ‘enige’ wat je moet doen, is de aangifte ongeldig maken, een verzoek om terugbetaling indienen en zorgen dat de goederen worden teruggestuurd naar de verkoper buiten de EU. Met de bevestiging dat de goederen het douanegebied van de Unie hebben verlaten, plus eventuele handels- of administratieve documenten die bij de uitvoeraangifte horen, met een volledige beschrijving van de goederen. En dan moet je hopen dat het allemaal compleet is. Dat is vaak waar de schoen wringt, want die documentatie ligt verspreid bij logistieke dienstverleners en douaneagenten, of ontbreekt in zijn geheel. Met als gevolg dat die betaalde douanerechten en invoer-btw in theorie kunnen worden teruggevraagd maar in de praktijk door veel verkopers gewoon als kostenpost worden gezien.

Het probleem neemt alleen maar toe met de opkomst van e-commerce. Maar toch zie ik in de praktijk af en toe een online verkoper die het proces wel op orde heeft en goede afspraken heeft gemaakt met de logistieke dienstverleners en de douane. Dat vergt wel aandacht, tijd en begrip van douaneprocessen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit precies is waar het in de praktijk vaak aan schort.

Bij ons thuis heb ik het probleem van ‘returned goods’ opgelost door mijn vrouw te verbieden om nog online spullen te kopen. Mijn vrouw heeft dat op haar beurt opgelost door me simpelweg te negeren, hetgeen blijkt uit de groeiende stapel dozen achter de deur.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een gratis proefabonnement af

Bekijk de aanbieding