In het maatregelenpakket spoorgoederenvervoer worden stevige groeidoelstellingen gepresenteerd die in 2030 behaald moeten worden. Maar hoewel de Nederlandse regering regelmatig aangeeft veel vracht van de weg naar het spoor te willen verplaatsen, wordt er nu niet bepaald een stap in de goede richting gezet.

Voor vervoerders worden de kosten voor het gebruik van het spoor fors hoger, iets wat ze maar moeilijk zelf kunnen opvangen. Daar komt nog eens bij dat ook de kosten voor het opstellen en rangeren van wagons hoger gaan uitvallen. De verlader zal de dupe zijn van de prijsstijgingen, waardoor het spoor voor verladers een minder aantrekkelijke modaliteit wordt. Volgens ProRail is daar weinig aan te doen. Hoewel de spoorbeheerder het graag anders had gezien, heeft de organisatie nu eenmaal te kampen met hogere kosten. En de spoorbeheerder heeft volgens een ‘beproefde rekenmethode’ de hoogte van de jaarlijkse indexatie berekend.

Het is natuurlijk een feit dat alles duurder wordt. Wegvervoerders worstelen met sterk gestegen brandstofprijzen, om over capaciteitsgebrek door de grote chauffeurstekorten nog maar niet te spreken. En ook voor de luchtvracht vliegen de prijzen in rap tempo omhoog. De spoorvervoerders zijn duidelijk niet de enige die te lijden hebben onder de huidige situatie.

Dat neemt niet weg dat ProRail de taak heeft om hoge kosten te beperken waar dit kan. Spoorvervoerders kampen immers al met genoeg problemen, zoals de hoge kosten van de uitrol van het internationaal veiligheidssysteem ERTMS en de consequenties van de grootschalige problemen op de havenspoorlijn.

En waar komt die 12% nu eigenlijk vandaan? ‘Technocratische apparatsjiks’, is kortaf het oordeel van Hans-Willem Vroon, directeur van belangenorganisatie RailGood, over de uitleg van ProRail. De spoorbeheerder moet volgens hem eerst maar eens de interne overheadkosten aanpakken in plaats van de rekening direct door te schuiven naar de spoorgebruikers.

Het is te begrijpen dat de kosten voor ProRail door alle gestegen materiaal- en energiekosten zijn opgelopen. Maar het is ook de vraag of het eerlijk is als deze kosten volledig door de sector gedragen moeten gaan worden. Als het ministerie van Infrastructuur en Milieu daadwerkelijk wil inzetten op een modal shift naar het spoor, dan moet het ook maar eens zelf de portemonnee trekken bij dit soort tegenvallers.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement