Een koude douche (column)

Column

Een waslijst met bijna drieduizend ontduikingen van sancties tegen Iran, Syrië en Noord-Korea, sancties die werden ingesteld om de verspreiding van massavernietigingswapens en internationaal terrorisme tegen te gaan. Dat moet haast wel het strafblad zijn van de schurk uit de nieuwste James Bond-film, zou je denken, maar in werkelijkheid zijn de genoemde misstappen, 2958 stuks om precies te zijn, begaan door Toll Holdings, een bekende Australische expediteur die niet als louche te boek staat.

Toll, onderdeel van het onkreukbare Japan Post, probeerde onlangs nog bekendheid te genereren onder het Nederlands publiek door de marathon van Rotterdam te sponsoren, want het bedrijf wil ook in Europa meer voet aan de grond krijgen.

Die internationale expansie van het bedrijf is zo drastisch geweest, dat de interne bedrijfscontroles op het naleven van sancties het groeitempo en de aanwas van dochterbedrijven niet konden bijbenen, zo staat te lezen in een vonnis dat afgelopen week werd gepubliceerd door de OFAC, de Amerikaanse toezichthouder op internationale sancties die aan Toll ruim 6 miljoen dollar boete oplegde.

De OFAC had maximaal 826 miljoen dollar boete kunnen eisen, maar gaf een niet onaardige korting van 820 miljoen dollar omdat de overtredingen ‘niet ernstig’ zijn geweest, en omdat Toll zichzelf aangaf. Dat aangeven gebeurde toen de overtredingen al zes jaar hadden geduurd en een Amerikaanse bank het bedrijf erop had gewezen dat bepaalde financiële transacties niet door de beugel konden.

Toll stelde in een reactie in de Britse The Guardian dat het betalingen betrof van op zichzelf legale verschepingen. Het is niet zo dat Toll een shuttledienst tussen Sydney en Pyongyang onderhield om onderdelen voor kernbommen aan te voeren, maar de OFAC kon toch niet lachen om bijvoorbeeld 424 betalingen aangaande Mahan Airlines uit Iran. Ondanks het vergoelijkende oordeel ‘niet ernstig’ wordt Toll toch ook een ‘roekeloze onachtzaamheid’ kwalijk genomen.

Maar sancties kunnen zeker een doolhof zijn. Dat ervaren we allemaal nu we Rusland proberen te boycotten, maar er tegelijkertijd nog veel dingen wél blijven toegestaan. Ook ik sponsor waarschijnlijk nog steeds een stukje van de Russische oorlogsmachine door hete douches te nemen, tenzij Poetin na het ter perse gaan van deze krant inmiddels zelf de gaskraan richting Nederland heeft dichtgedraaid. De zaak Toll leert ons in elk geval de wijze les, dat ondernemingen van enige omvang maar beter voldoende mankracht vrij kunnen maken om zulke belangrijke regels echt te respecteren.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement

Een koude douche (column) | NT

Een koude douche (column)

Column

Een waslijst met bijna drieduizend ontduikingen van sancties tegen Iran, Syrië en Noord-Korea, sancties die werden ingesteld om de verspreiding van massavernietigingswapens en internationaal terrorisme tegen te gaan. Dat moet haast wel het strafblad zijn van de schurk uit de nieuwste James Bond-film, zou je denken, maar in werkelijkheid zijn de genoemde misstappen, 2958 stuks om precies te zijn, begaan door Toll Holdings, een bekende Australische expediteur die niet als louche te boek staat.

Toll, onderdeel van het onkreukbare Japan Post, probeerde onlangs nog bekendheid te genereren onder het Nederlands publiek door de marathon van Rotterdam te sponsoren, want het bedrijf wil ook in Europa meer voet aan de grond krijgen.

Die internationale expansie van het bedrijf is zo drastisch geweest, dat de interne bedrijfscontroles op het naleven van sancties het groeitempo en de aanwas van dochterbedrijven niet konden bijbenen, zo staat te lezen in een vonnis dat afgelopen week werd gepubliceerd door de OFAC, de Amerikaanse toezichthouder op internationale sancties die aan Toll ruim 6 miljoen dollar boete oplegde.

De OFAC had maximaal 826 miljoen dollar boete kunnen eisen, maar gaf een niet onaardige korting van 820 miljoen dollar omdat de overtredingen ‘niet ernstig’ zijn geweest, en omdat Toll zichzelf aangaf. Dat aangeven gebeurde toen de overtredingen al zes jaar hadden geduurd en een Amerikaanse bank het bedrijf erop had gewezen dat bepaalde financiële transacties niet door de beugel konden.

Toll stelde in een reactie in de Britse The Guardian dat het betalingen betrof van op zichzelf legale verschepingen. Het is niet zo dat Toll een shuttledienst tussen Sydney en Pyongyang onderhield om onderdelen voor kernbommen aan te voeren, maar de OFAC kon toch niet lachen om bijvoorbeeld 424 betalingen aangaande Mahan Airlines uit Iran. Ondanks het vergoelijkende oordeel ‘niet ernstig’ wordt Toll toch ook een ‘roekeloze onachtzaamheid’ kwalijk genomen.

Maar sancties kunnen zeker een doolhof zijn. Dat ervaren we allemaal nu we Rusland proberen te boycotten, maar er tegelijkertijd nog veel dingen wél blijven toegestaan. Ook ik sponsor waarschijnlijk nog steeds een stukje van de Russische oorlogsmachine door hete douches te nemen, tenzij Poetin na het ter perse gaan van deze krant inmiddels zelf de gaskraan richting Nederland heeft dichtgedraaid. De zaak Toll leert ons in elk geval de wijze les, dat ondernemingen van enige omvang maar beter voldoende mankracht vrij kunnen maken om zulke belangrijke regels echt te respecteren.

U las zojuist één van de gratis premium artikelen

Onbeperkt lezen? Sluit nu een abonnement af

Start abonnement